Świadczenia dla rodzin – z czego można skorzystać w tym roku?

Ulga podatkowa na dziecko zmniejsza podatek rodziców, opiekunów prawnych i rodzin zastępczych. Sprawdź, komu przysługuje, jak ustalić jej wysokość oraz co zrobić, gdy podatek nie wystarcza na pełne odliczenie.

Komu przysługuje ulga podatkowa na dziecko?

Z odliczenia mogą korzystać osoby uzyskujące dochody opodatkowane według skali podatkowej. Dotyczy to między innymi wynagrodzeń z umowy o pracę, zlecenia lub dzieła. Samo posiadanie władzy rodzicielskiej nie wystarcza. Rodzic powinien faktycznie wychowywać dziecko i sprawować nad nim pieczę.

Prawo do ulgi może przysługiwać także opiekunowi prawnemu, jeżeli dziecko z nim mieszka, oraz osobie pełniącej funkcję rodziny zastępczej. Odliczenie obejmuje:

• dzieci małoletnie,
• pełnoletnie dzieci otrzymujące rentę socjalną albo zasiłek pielęgnacyjny,
• uczące się dzieci pełnoletnie, aż do zakończenia nauki lub osiągnięcia ustawowego wieku.

W przypadku uczącego się dziecka znaczenie mają jego zarobki. Do limitu wlicza się między innymi dochody z pracy, niektóre dochody kapitałowe oraz przychody objęte ulgą dla młodych. Renta rodzinna nie jest uwzględniana. Przekroczenie limitu może pozbawić rodzica prawa do odliczenia za cały rok.

Jak obliczyć wysokość ulgi?

Kwota odliczenia zależy od liczby dzieci. Na pierwsze i drugie dziecko przysługuje podstawowa miesięczna stawka. Wyższa stawka obejmuje trzecie dziecko, a jeszcze większa – czwarte i każde kolejne. Ulga jest liczona za miesiące, w których zostały spełnione warunki.

W praktyce roczna kwota może być niższa od pełnego odliczenia. Tak dzieje się między innymi po narodzinach dziecka, zakończeniu nauki przez pełnoletnie dziecko, zawarciu przez nie małżeństwa albo umieszczeniu go w placówce zapewniającej całodobowe utrzymanie.

Przy jednym dziecku obowiązuje limit dochodów rodziców. Jest on wyższy dla małżonków pozostających w związku przez cały rok oraz osób samotnie wychowujących dziecko. Niższy limit dotyczy rodzica, który nie pozostaje w małżeństwie. Dochód ustala się po pomniejszeniu przychodu o koszty jego uzyskania i składki społeczne.

Ograniczenie dochodowe nie dotyczy rodzin wychowujących większą liczbę dzieci. Nie stosuje się go również przy jednym dziecku z niepełnosprawnością, jeżeli rodzic posiada wymagane orzeczenie lub decyzję rentową. Więcej informacji w tej tematyce znajdziesz na: zmianaperspektywy.pl.

Jak rozliczyć ulgę w zeznaniu PIT?

Ulgę wykazuje się w zeznaniu PIT-36 albo PIT-37 oraz w załączniku PIT/O. Podaje się liczbę dzieci, ich numery PESEL, a w razie ich braku imiona, nazwiska i daty urodzenia. Dokumentów nie dołącza się do deklaracji, lecz trzeba je przechowywać na wypadek wezwania urzędu.

Przydatne mogą być następujące dokumenty:

• odpis aktu urodzenia dziecka,
• zaświadczenie o ustanowieniu opiekuna prawnego,
• orzeczenie sądu lub umowa dotycząca rodziny zastępczej,
• zaświadczenie ze szkoły lub uczelni,
• orzeczenie o niepełnosprawności albo decyzja rentowa.

Rodzice dzielą jedną ulgę przypadającą na dziecko. Mogą ustalić dowolną proporcję, na przykład po połowie albo w innych częściach. Gdy nie ma porozumienia, przy wspólnym miejscu zamieszkania dziecka stosuje się równe części. Jeżeli dziecko mieszka tylko z jednym rodzicem, ten rodzic może odliczyć całość.

Gdy podatek jest zbyt niski, niewykorzystana część ulgi może zostać wypłacona jako dodatkowy zwrot. Jego wysokość ograniczają zapłacone składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Błędne odliczenie wymaga złożenia korekty zeznania, a ewentualną zaległość trzeba uregulować wraz z należnymi odsetkami.

Ulga podatkowa na dziecko nie wyklucza innych form wsparcia rodziny. Świadczenia wychowawcze i większość świadczeń rodzinnych pozostają poza rozliczeniem PIT, dlatego nie wykazuje się ich jako opodatkowanego przychodu.

Artykuł sponsorowany